Stedelijke verordeningen

De zaak begint met een vrij gebruikelijke situatie in de stedenbouw, namelijk wanneer een gemeente wijzigt of goedkeurt een stedelijke verordening (die een algemene norm van de gemeente is), deze publiceert in het officiële bulletin en, bovendien, later persoonlijk meldt aan degenen die bezwaar hebben gemaakt tijdens de procedure, hen meedeelend dat die bezwaren zijn afgewezen en uitleggen welke middelen zij kunnen aanvoeren.

De vraag die zich voordoet is bij het indienen van een bestuursrechtelijke procedure tegen een verordening (een “algemene bepaling”), de algemene regel is dat de termijn twee maanden bedraagt vanaf de officiële publicatie. Dat was het idee dat de autonome rechtbank toepaste, die begreep dat de klok alleen begint te lopen vanaf het bulletin en, daarom, de eis afwees als deze later werd ingediend vanaf die datum.

Maar de Hoge Raad (TS) verduidelijkt de kwestie en geeft een criterium dat degene beschermt die aan de procedure heeft deelgenomen. Het zegt dat, hoewel het normaal is dat de termijn wordt geteld vanaf de publicatie , als de gemeente daarna een persoonlijke kennisgeving van de overeenkomst (inclusief de afwijzing van de bezwaren) doet en bovendien expliciet de middelen aangeeft, dan begint de termijn van twee maanden vanaf die kennisgeving persoonlijk.

De onderliggende reden is om te voorkomen onzekerheid en verwarring , als de administratie een duidelijke individuele communicatie over de beslissing en over hoe te appelleren stuurt, is het logisch dat de burger de termijn vanaf dat moment kan tellen , wat de rechtszekerheid en de effectieve rechtsbescherming versterkt. Daarom, publicatie als "gewone" startpunt, maar persoonlijke kennisgeving later (goed gedaan en met middelen) als "effectieve" startpunt voor degene die het ontvangt.

 

Als u zich benadeeld en ontevreden voelt over een beslissing van de administratie, staan onze professionals tot uw beschikking voor de verdediging van uw belangen.