Hoger beroep

De Hoge Raad (HR) heeft orde moeten scheppen in een vrij praktische vraag, hoe lang heeft een eigenaar of een bedrijf om te appelleren (in “hoger beroep”) een besluit aangenomen door een stedelijke entiteit ? In de onderhavige zaak heeft een onderneming die deel uitmaakte van een stedelijke conserveringsentiteit verschillende besluiten van haar vergadering (met betrekking tot participatiecoëfficiënten, begrotingen en conserveringsbijdragen) aangevochten. Echter, de gemeente wees het beroep af omdat zij vond dat het buiten de termijn was ingediend, met een limiet van 15 dagen.

Het bedrijf verdedigde dat deze korte termijn niet overeenkwam , de 15 dagen komen voor in het RD 3288/1978 (art. 184), maar voor een ander type entiteit , de compensatiecommissies. Daarentegen moest voor een stedelijke conserveringsentiteit de algemene termijn van een maand worden toegepast die de Wet 39/2015 (art. 122.1) voor het hoger beroep .

De TS geeft in wezen gelijk, legt uit dat compensatiecommissies en conserveringsinstanties niet “hetzelfde met een andere naam” zijn. De eersten zijn gericht op uitvoeren en urbaniseren , terwijl de laatsten zich bezighouden met de conservering en onderhoud eenmaal geurbaniseerd. Dit functionele verschil maakt het onmogelijk om het reglementaire regime dat voor de eenen is gedacht automatisch naar de anderen over te dragen. Daarom is de termijn voor beroep in de conserveringssteden de algemene van één maand . Bovendien herinnert de TS eraan dat de statutaire autonomie niet kan worden gebruikt om termijnen voor beroep onder de wettelijk voorziene termijn te verkorten. Samengevat, voor deze overeenkomsten, één maand, niet 15 dagen. Als u zich benadeeld voelt en niet eens bent met een stedelijke actie, kunnen onze professionals u adviseren over de verdediging van uw rechten.

Als u zich benadeeld voelt en het niet eens bent met een stedelijke handeling, kunnen onze professionals u adviseren over de verdediging van uw rechten