Uitspraken van belang op de werkplek

Ouderschapsverlof: verduidelijkingen

Een bedrijf vereiste dat het ouderschapsverlof van acht weken per jaar in minimale periodes van een week werd genoten en weigerde de opbouw van vakantiedagen tijdens het verlof. De vakbonden betwistten deze maatregelen en de rechtbanken [TS 26-01-2026] hebben het volgende geconcludeerd:

• De regel stelt de duur in weken vast, waardoor het correct is te interpreteren dat het discontinu genot moet plaatsvinden in volle weken, zonder splitsing in dagen, zoals het bedrijf vereiste.
• Daarentegen moet het ouderschapsverlof, hoewel het een contractuele opschorting is, worden geïnterpreteerd conform het Europese recht, de combinatie van werk en gezin en gelijkheid. Het uitsluiten van de opbouw van vakantiedagen tijdens deze periode zou een afschrikkend effect hebben op het genot van het verlof en daarom moet dit worden geteld als effectieve arbeid voor de opbouw van vakantiedagen.

Berekening van overuren

De Hoge Raad [TS 18-02-2026] heeft vastgesteld dat, als minimum, elke overuur moet worden betaald met dezelfde waarde als een gewone uur. De wet verbiedt dat de overuur een lager bedrag heeft dan de normale uur.

Om die waarde te berekenen wanneer de cao het salaris op jaarbasis vaststelt, moet het totale jaarlijkse salaris (inclusief toepasselijke toeslagen) worden gedeeld door de effectieve jaarlijkse werkuren van de werknemer. Het is niet geldig om het jaarlijkse salaris te delen door 360 dagen en vervolgens door 8 uur, omdat deze methode veronderstelt dat men praktisch het hele jaar werkt zonder pauzes of vakanties en kunstmatig de werkelijke prijs van het uur verlaagt.

Als de cao of de salaristabellen een prijs voor overuren vaststellen die lager is dan de waarde verkregen met de deling jaarlijkse salaris/jaarlijkse werkuren, is dit in strijd met de wet, en de verschillen kunnen door de betrokkenen worden opgeëist.

Ontbreken van betaling van bijdragen

Het ontbreken van betaling van bijdragen aan de Sociale Zekerheid, zelfs wanneer de documentatie voor de bijdrage correct is ingediend, vormt een ernstige overtreding volgens de LISOS. De Hoge Raad [TS 17-02-2026] heeft bevestigd dat deze overtreding plaatsvindt door louter het niet betalen, zonder dat er opzet of de bedoeling om te schenden moet worden aangetoond.

Volgens de rechtbank kunnen bovendien de economische moeilijkheden als gevolg van COVID-19 niet als overmacht worden beschouwd, zodat ze niet van verantwoordelijkheid vrijstellen.

In het onderzochte geval werd het bedrijf bestraft met 185.721,19 euro voor het niet betalen van bijdragen tussen 2018 en 2024. Het vroeg om nietigverklaring van de sanctie of, subsidiair, om vermindering vanwege afwezigheid van opzet en economische moeilijkheden en verjaring van een deel van de schuld, maar de rechtbank verwierp deze argumenten.