Verkrijgende verjaring

De Hoge Raad (HR) heeft het cassatieberoep afgewezen dat was ingediend door de erfgenamen van een persoon die probeerde een landgoed te verkrijgen door middel van een schenking die uiteindelijk nietig werd verklaard, en een latere koop die bleek te zijn gesimuleerd. Met andere woorden, de particuliere aktes waarmee de familie beweerde eigenaar te zijn waren niet geldig , en de koopovereenkomst werd beschouwd als een "toneelstuk" om een overdracht te veinzen die niet echt was.

Het landgoed werd bezeten en beheerd als officiële residentie van het staatshoofd van 1938 tot 1975. Gedurende die jaren werden er werkzaamheden uitgevoerd en werden er uitgaven die betaald werden door de Regering . Na het overlijden in 1975 gingen de erfgenamen door met het bezit en onderhoud van het onroerend goed , en droegen bovendien een deel van het landgoed bij aan een handelsvennootschap.

De Algemene Staatkundige Administratie spande een rechtszaak aan waarin zij de eigendom opeiste , zij verdedigde dat zij het landgoed had verkregen door buitengewone verkrijgende verjaring (dat wil zeggen, door het gedurende de vereiste tijd in bezit te hebben gehad) gedurende de gehele periode waarin het als officiële residentie werd gebruikt , en dat het bovendien een goed betrof dat toebehoorde aan een openbare dienst , met het karakter van openbaar domein. Zij vroeg om teruggave van het onroerend goed en de afschrijving in het register , bij het begrijpen dat latere privétitels ook ineffectief waren.

De erfgenamen daarentegen beweerden dat ze als goede eigenaars in goed vertrouwen bezaten en zowel het openbaar belang ontkenden als de nietigheid van de koopakte betwistten. Ze beweerden zelfs dat ze sinds 1975 voor zichzelf hadden kunnen verkrijgen door verjaring . Maar de Hoge Raad concludeert dat de Staat bezat "als eigenaar" van 1938 tot 1975 met handelingen van domein verbonden aan een openbare dienst, en dat in die tijd de buitengewone verjaring ten gunste van de Staat werd voltooid.

Wat betreft de erfgenamen, merkt de rechtbank op dat ze niet genoeg tijd hadden om door buitengewone verjaring te verkrijgen omdat ze dat niet deden "als eigenaar" tot de jaren negentig, en toen de eis werd ingediend was de vereiste termijn nog niet verstreken (art. 1959 BW wordt genoemd). Bovendien wordt aangegeven dat terwijl een onroerend goed is toegewezen aan een openbare dienst vereist (genoemd in het CC art. 1959). Bovendien wordt aangegeven dat terwijl een onroerend goed wordt gebruikt voor een openbare dienst geen verkrijgende verjaring mogelijk is, en dat er voor het bespreken van stilzwijgende onttrekking duidelijke handelingen nodig zijn die aantonen dat het openbaar gebruik wordt stopgezet. Het Hof herinnert eraan dat belastingen betalen

of geregistreerd staan als belastingen betalen niet op zichzelf bewijst eigenaar te zijn administratieve zoals het Kadaster niet aantonen op zich eigenaar zijn noch bewijzen, zonder meer, dat men "als eigenaar" bezit. Desalniettemin wordt voor de "bezitsstaat" overwogen dat het bezit van de verzoekers te goeder trouw was en wordt hun vergoeding toegekend voor nuttige en noodzakelijke kosten. recht op schadevergoeding op zichzelf

In geschillen over verkrijgende verjaringen kunnen onze professionals u adviseren bij de verdediging van uw vorderingen en rechten.