Belangrijke uitspraken op het gebied van werkgelegenheid

Vereisten voor een vervangingscontract

Het Hooggerechtshof [TS 21-10-2025] heeft de vereisten voor de geldigheid van een vervangingscontract bij gedeeltelijke pensionering bevestigd. De bijdragebasis van de vervanger moet gelijk zijn aan of hoger zijn dan 65% van het gemiddelde van de bijdragebasissen van de laatste zes maanden van de werknemer die met gedeeltelijk pensioen gaat, waarbij dit percentage niet afhankelijk is van de werkuren (voltijds of deeltijds) van de vervanger.

De discussie ontstond over de vraag of die 65% moest worden aangepast aan de werkuren (bijvoorbeeld als de vervanger slechts 50% van de werkuren van de gepensioneerde dekte), maar het is duidelijk geworden dat dit niet het geval is:

• Het percentage wordt toegepast op de bijdragebasis van de gepensioneerde die voltijds werkt en wordt niet verlaagd op basis van de werkuren van de vervanger.

• Dit criterium waarborgt dat, ongeacht de werkuren van de vervanger of het salaris dat hij ontvangt, zijn minimale bijdragebasis niet wordt verlaagd.

Uitsluiting van werknemers ouder dan 55 jaar

De Nationale Rechtbank [AN 15-10-2025] heeft onderzocht of bij een collectief ontslag werknemers ouder dan 55 jaar kunnen worden uitgesloten zonder dat dit als leeftijdsdiscriminatie wordt beschouwd. In het specifieke geval:

• Het collectief ontslag vond plaats om productieve en organisatorische redenen en de uiteindelijke overeenkomst omvatte verschillende maatregelen, zoals de uitsluiting van personeel ouder dan 55 jaar of versterkte ontslagvergoedingen voor kwetsbare groepen.

• Daarom heeft een vakbond het ontslag aangevochten en beweerd dat de uitsluiting van werknemers ouder dan 55 jaar discriminatie inhoudt.

De Rechtbank concludeert echter dat er geen sprake is van discriminatie: een maatregel genomen ter bescherming van deze specifiek kwetsbare groep, met meer moeite om opnieuw werk te vinden, wordt als evenredig en legitiem beschouwd. Bovendien keurt de Rechtbank ook de versterkte ontslagvergoedingen goed.

Haar partner zit in de gevangenis

Een werkneemster die een kind kreeg terwijl haar partner (de vader van de baby) in de gevangenis zat, verzocht om een uitkering voor geboorte en zorg voor het kind. Hoewel het INSS de uitkering erkende, accepteerde het niet dat de weken die ze zou hebben gekregen als alleenstaande ouder werden "opgeteld". Daarom heeft de werkneemster een rechtszaak aangespannen waarin ze discriminatie beweerde, maar de rechtbanken [TC 17-11-2025] hebben haar geen gelijk gegeven:

• De vrouw verzocht om toepassing van de doctrine over alleenstaande ouders, volgens welke het verlof van de moeder moet worden aangevuld met dat van de andere ouder.

• De Rechtbank heeft echter haar eis afgewezen: de hare is een tweeparentgezin omdat er twee ouders zijn, en het ontbreken van verlof voor de vader omdat hij in de gevangenis zat, maakt de zaak niet tot een geval van alleenstaand ouderschap. Bovendien stelt de wet het recht in als individueel en afhankelijk van persoonlijke eisen voor inschrijving en bijdrage.